Bazylika katedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach to główna świątynia diecezji kieleckiej i jeden z najcenniejszych zabytków architektury sakralnej w regionie. Jej historia sięga 1171 roku, kiedy to biskup krakowski Gedeon ufundował w tym miejscu niewielki romański kościół. Po zniszczeniach spowodowanych najazdami Tatarów w XIII wieku, świątynia była wielokrotnie odbudowywana i przebudowywana. Największe zmiany przeszła w XVII wieku, kiedy to została rozbudowana przez biskupów krakowskich, rezydujących w pobliskim pałacu. W XVIII wieku dodano elementy późnobarokowe, nadając jej obecny wygląd.

Katedra jest trójnawową bazyliką, w której można odnaleźć zarówno pozostałości romańskich murów z XII wieku, jak i barokowe detale. Ołtarz główny, będący późnobarokowym dziełem z 1728 roku, zawiera obraz Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny autorstwa Szymona Czechowicza. Szczególnym miejscem kultu jest kaplica z XVII-wiecznym obrazem Matki Bożej Łaskawej, który w 1991 roku został koronowany przez papieża Jana Pawła II.