Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa Oblubieńca w Warszawie znajduje się przy Krakowskim Przedmieściu, w pobliżu kampusu Uniwersytetu Warszawskiego. Znany jako kościół pokarmelicki lub seminaryjny, został wzniesiony dla karmelitów bosych w XVII wieku. Barokowa świątynia wyróżnia się klasycystyczną fasadą i zabytkowym wystrojem wnętrza. Obecnie służy Wyższemu Metropolitalnemu Seminarium Duchownemu w Warszawie i mieści Sanktuarium Matki Bożej Dobrej Śmierci i Zwycięskiej Królowej Różańca Świętego. W latach 1945–1952 pełniła funkcję prokatedry archidiecezji warszawskiej.

Historia kościoła karmelitów bosych

Karmelici bosi przybyli na Krakowskie Przedmieście w 1634 roku. Budowę kościoła rozpoczęto w 1643 roku z inicjatywy Albrychta Wessla. Obecną świątynię wzniesiono w latach 1661–1681. W 1724 roku kościół przebudowano, a w kolejnych dekadach kontynuowano prace nad jego wyglądem.

W 1762 roku rozpoczęto przebudowę fasady według projektu Efraima Szregera. Prace, finansowane przez Karola Stanisława Radziwiłła, zakończono w 1779 roku. Po kasacie klasztoru karmelitów bosych w okresie represji po powstaniu styczniowym władze przejęły zabudowania, które następnie przeznaczono na potrzeby seminarium duchownego.

Architektura i zabytkowe wnętrze

Świątynię wzniesiono na planie krzyża, z nawami bocznymi i transeptem. Jej charakterystycznym elementem jest klasycystyczna fasada z kolumnami, dekoracyjnymi reliefami i dwiema niewielkimi dzwonnicami. Zwieńczenie fasady stanowi miedziana kula z motywem hostii i węża.

Wnętrze zachowało liczne elementy barokowego i rokokowego wyposażenia. XVIII-wieczny ołtarz główny, poświęcony św. Józefowi, zawiera obraz przedstawiający świętego z Dzieciątkiem Jezus. W świątyni można zobaczyć także XVIII-wieczną ambonę i ołtarze boczne. Znajduje się tu również kaplica Grobu Chrystusowego, zaprojektowana przez Henryka Marconiego w 1862 roku i ozdobiona malowidłami jego syna, Karola Marconiego.

Kościół seminaryjny i prokatedra

W 1867 roku w dawnych zabudowaniach klasztornych urządzono Warszawskie Seminarium Duchowne. Kościół przetrwał II wojnę światową bez zniszczeń. Po jej zakończeniu pełnił funkcję prokatedry archidiecezji warszawskiej, zastępując archikatedrę św. Jana Chrzciciela do czasu jej odbudowy. Funkcję tę sprawował w latach 1945–1952.

Sanktuarium Matki Bożej Dobrej Śmierci i Zwycięskiej Królowej Różańca Świętego

13 października 2026 roku kościół seminaryjny został oficjalnie ustanowiony sanktuarium. Decyzja arcybiskupa Adriana Galbasa formalnie potwierdziła wieloletnią tradycję kultu dwóch wizerunków maryjnych czczonych w świątyni.

Obraz Matki Bożej Dobrej Śmierci znajduje się w kaplicy po prawej stronie od wejścia do kościoła. Król Jan Kazimierz przekazał go karmelitom w 1664 roku. Oryginał spłonął podczas powstania warszawskiego w 1944 roku, a w 1990 roku Marian Paciorek wykonał kopię na podstawie archiwalnych fotografii. 22 stycznia 2015 roku obraz został uroczyście ukoronowany.

Drugi wizerunek, obraz Matki Bożej Różańcowej, znajduje się po prawej stronie ołtarza głównego. Jest to ikona przedstawiająca Maryję z Dzieciątkiem Jezus. Obraz prawdopodobnie powstał w XV wieku, jednak jego dokładne pochodzenie nie jest znane.