Kościół Matki Bożej Łaskawej w Warszawie, nazywany także kościołem Jezuitów, znajduje się przy ulicy Świętojańskiej na Starym Mieście, obok bazyliki archikatedralnej św. Jana Chrzciciela. Świątynia została wzniesiona na początku XVII wieku dla jezuitów. Jej historia jest związana z kultem Matki Bożej Łaskawej i obrazem, który od XVII wieku jest czczony jako wizerunek patronki Warszawy. Kościół został zniszczony podczas Powstania Warszawskiego, a następnie odbudowany w latach 1948–1957. Obecnie mieści się tu Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej.

Historia kościoła Jezuitów w Warszawie

Budowę świątyni rozpoczęto w 1609 roku z inicjatywy jezuity Piotra Skargi. Fundatorami byli król Zygmunt III Waza. Projekt kościoła przypisywany jest Janowi Frankiewiczowi. Budowa trwała do 1621 roku, natomiast w 1623 roku kościół został konsekrowany.

Świątynia powstała jako kościół jednonawowy z boczną wieżą. W kolejnych latach rozbudowywano ją o kaplice. Wnętrze otrzymywało także kolejne ołtarze i elementy wyposażenia.

Obraz Matki Bożej Łaskawej

Historia świątyni jest ściśle związana z obrazem Matki Bożej Łaskawej. Wizerunek został zamówiony około 1650 roku przez pijara Hiacynta Orselliego. Jego wzorem był obraz Matki Bożej Łaskawej z włoskiej Faenzy. Maryja została przedstawiona z połamanymi strzałami trzymanymi w dłoniach.

24 marca 1651 roku obraz został uroczyście wprowadzony do drewnianego kościoła pijarów przy ulicy Długiej. Rok później, w związku z epidemią, obraz został wykorzystany podczas modlitw i procesji wokół Warszawy. Po ustaniu zarazy władze miasta ogłosiły Matkę Bożą Łaskawą patronką Warszawy.

Obraz trafił do obecnego kościoła Jezuitów po wojnie, a odtworzona świątynia stała się miejscem jego kultu. 7 października 1973 roku kardynał Stefan Wyszyński dokonał jego koronacji papieską koroną. Podczas uroczystości Matka Boża Łaskawa została ponownie wskazana jako główna Patronka Warszawy.

Kościół w czasie wojny

We wrześniu 1939 roku podczas oblężenia Warszawy uszkodzeniu uległa kopuła nad wielkim ołtarzem. W czasie okupacji najcenniejsze przedmioty związane z kultem Matki Bożej Łaskawej zostały ukryte. W sierpniu 1944 roku kościół został całkowicie spalony podczas Powstania Warszawskiego. Przygotowania do jego odbudowy rozpoczęto w 1948 roku. Prace trwały do 1957 roku. Projekt odbudowy wykonał Stanisław Marzyński. Świątynię odtworzono zgodnie z jej przedwojennym wyglądem. Ponowne wyposażanie wnętrza trwało do 1973 roku.

Architektura i wyposażenie świątyni

Kościół reprezentuje formy manieryzmu polskiego. Fasada od strony ulicy Świętojańskiej ma rozbudowaną kompozycję z pilastrami, gzymsami, niszami i dekoracyjnymi zwieńczeniami. W odbudowanym wnętrzu zachowały się lub odtworzono elementy związane z dawnym wyposażeniem kościoła.