Kościół Zbawiciela to zabytkowa świątynia zlokalizowana przy Placu Kościelnym w Wałbrzychu. Wzniesiony w latach 1785–1788 według projektu Carla Gottharda Langhansa, wybitnego niemieckiego architekta znanego przede wszystkim jako twórca Bramy Brandenburskiej w Berlinie, stanowi cenny przykład klasycystycznej architektury sakralnej na Dolnym Śląsku. Kościół powstał z inicjatywy wałbrzyskiej wspólnoty ewangelickiej, która korzystała z domu modlitwy istniejącego od 1742 roku.

Kamień węgielny pod budowę położono w sierpniu 1785 roku, a uroczyste poświęcenie świątyni odbyło się w listopadzie 1788 roku. Nowy kościół miał nie tylko zaspokoić potrzeby religijne rosnącej społeczności protestanckiej, ale także podkreślić rosnące znaczenie miasta jako ośrodka przemysłowego. Budynek został wzniesiony z kamienia i cegły. Jego bryła odznacza się klasycystyczną harmonią i elegancją, z charakterystyczną wieżą i dużymi, regularnie rozmieszczonymi oknami.

We wnętrzu świątyni zachowały się liczne oryginalne elementy wyposażenia, w tym empory, sklepienia oraz ołtarz. Mimo zawirowań historycznych, w tym zmian granic i przekształceń społecznych po II wojnie światowej, kościół nieprzerwanie pełni swoją funkcję sakralną. Dziś jest siedzibą parafii ewangelicko-augsburskiej i nadal pozostaje miejscem aktywnego życia religijnego oraz ważnym punktem na mapie historycznego Wałbrzycha.