Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Parznie to świątynia położona w województwie łódzkim, w bliskim sąsiedztwie Bełchatowa. Pełni on nie tylko funkcję kościoła parafialnego, ale stanowi również ważne miejsce kultu lokalnego, nierozerwalnie związane z postacią Wandy Malczewskiej. Choć dzisiejsza, monumentalna bryła powstała na początku XX wieku, duchowe korzenie tej wspólnoty sięgają średniowiecza.

Przez wieki sercem tutejszej parafii był kościół o konstrukcji drewnianej. Choć służył wiernym przez stulecia, z czasem okazał się zbyt mały dla rosnącej społeczności, a jego historia dobiegła końca w tragicznym pożarze w 1907 roku. Już wcześniej jednak, w 1903 roku, z inicjatywy proboszcza Tomasza Świnarskiego rozpoczęto wznoszenie nowej, murowanej świątyni. Projekt przygotował architekt Jarosław Wojciechowski, a budowę, ukończoną w 1912 roku, wsparli finansowo głównie lokalni właściciele ziemscy.

Kościół w Parznie to murowana budowla wzniesiona w stylu neoromańskim. Posiada ona klasyczny układ bazylikowy, oparty na planie krzyża łacińskiego. Najbardziej charakterystycznym elementem sylwetki kościoła jest strzelista wieża frontowa, która dominuje nad całą bryłą budynku.

We wnętrzu świątyni szczególną uwagę przyciąga ołtarz główny, w którym umieszczono postacie dwunastu apostołów oraz Chrystusa stojącego na cokole. Nad tabernakulum znajduje się obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, a cała kompozycja ołtarza nawiązuje do stylu cerkiewno-bizantyjskiego. Na uwagę zasługuje także zabytkowa ambona pochodząca z XVII wieku oraz polichromie z 1966 roku, które upamiętniają między innymi Milenium Chrztu Polski.

W czasie II wojny światowej kościół został zamknięty dla wiernych i przeznaczony przez okupantów na magazyn. Ówczesny proboszcz, ks. Jan Grodkiewicz, został aresztowany i poniósł męczeńską śmierć w obozie w Dachau w 1942 roku. Po zakończeniu działań wojennych budynek poddano renowacji, a w 1969 roku biskup Józef Rozwadowski dokonał jego uroczystej konsekracji.

Sercem duchowym kościoła jest krypta znajdująca się pod ołtarzem. W 1923 roku uroczyście przeniesiono do niej z pobliskiego cmentarza szczątki Wandy Malczewskiej – mistyczki i wizjonerki, która spędziła w Parznie ostatnie lata swojego życia. Jej postać i dziedzictwo duchowe do dziś przyciągają liczne pielgrzymki, a trwający proces beatyfikacyjny podtrzymuje pamięć o jej niezwykłych zasługach.

Choć obecny budynek liczy nieco ponad sto lat, historia samej parafii jest znacznie starsza i sięga początków polskiej państwowości. Miejscowość Parzno została wspomniana już w Bulli Gnieźnieńskiej z 1136 roku. Kroniki parafialne i diecezjalne wskazują, że pierwsza drewniana świątynia mogła powstać tutaj już w 1161 roku, a samą parafię erygowano w połowie XII wieku. Czyni to Parzno jedną z najstarszych wspólnot w całej dzisiejszej archidiecezji łódzkiej.