Śnieżka mierząca 1603 m n.p.m. to najwyższy szczyt Karkonoszy i całych Sudetów. Jest też jednym z najbardziej charakterystycznych punktów w polskich górach. Góra słynie z surowego klimatu, częstych wiatrów i zmiennej pogody. Słynie także z niezwykłych panoram, które obejmują zarówno Polskę, jak i Czechy. Dziś jest symbolem Karkonoszy i jednym z najczęściej odwiedzanych szczytów w Polsce.

Na Śnieżkę można wejść kilkoma różnymi trasami, różniącymi się miejscem startu i stopniem trudności. Najpopularniejsze podejścia wiodą z Karpacza – żółtym szlakiem od Świątyni Wang przez Pielgrzymy i Słonecznik lub niebieskim przez Schronisko Samotnia i Strzechę Akademicką. Od strony czeskiej na szczyt prowadzą szlaki z Pecu pod Sněžkou, Velkej Úpy czy Malej Úpy, a także droga z Przełęczy Okraj. Alternatywą dla pieszych wędrówek jest kolejka gondolowa z Pecu, która dowozi turystów niemal pod sam wierzchołek.

Wędrówkę rozpoczynamy spod malowniczo położonej Świątyni Wang w Karpaczu, przeniesionej tu w XIX wieku z Norwegii. Wyruszamy żółtym szlakiem w kierunku Pielgrzymów i Słonecznika. Droga prowadzi szerokim traktem przez las. Po około 40 minutach docieramy do polany, gdzie niegdyś stało schronisko Bronka Czecha. Budynek ten spłonął tragicznie w 1966 roku. Stąd szlak odbija w prawo i według drogowskazu do Pielgrzymów mamy 15 minut, a do Słonecznika 45 minut.

Początkowo idziemy drewnianą kładką przez łąki. Po chwili ścieżka znów zagłębia się w las i zaczyna piąć się ku górze. Po krótkim podejściu docieramy do Pielgrzymów - trzech monumentalnych skalnych baszt, których kształty powstały wskutek długotrwałego działania wiatru, mrozu i deszczu. Idąc dalej, szlak wynurza się z lasu, a droga prowadzi wśród kosodrzewiny. Po około 1 godzinie i 50 minutach docieramy do Słonecznika. To charakterystyczna, 12-metrowa formacja skalna, która przez wieki służyła mieszkańcom Kotliny Jeleniogórskiej jako naturalny zegar słoneczny. W tym miejscu otwierają się już szerokie panoramy: na zachód ku Górom Izerskim, na północ ku Kotlinie Jeleniogórskiej i Górom Kaczawskim, a na wschód ku Rudawom Janowickim i widocznej już z tego miejsca Śnieżce.

Przy Słoneczniku skręcamy w lewo na czerwony szlak, który prowadzi niemal płasko aż do Domu Śląskiego pod Śnieżką. Po drodze mijamy w dole dwa karkonoskie stawy polodowcowe: najpierw rozległy Wielki Staw, a następnie mniejszy, ale równie urokliwy Mały Staw. Po około godzinie marszu docieramy do schroniska. Stąd czeka nas ostatnie podejście, czyli 200 metrów przewyższenia na szczyt. Czerwony szlak w tym miejscu jest jednokierunkowy i prowadzi wąską, skalną ścieżką ubezpieczoną poręczami z łańcuchów.

Po 25 minutach od wyjścia spod schroniska stajemy na szczycie Śnieżki. Na wierzchołku wita nas charakterystyczny kompleks budynków w kształcie spodków Wysokogórskiego Obserwatorium Meteorologicznego. Tuż obok znajduje się Kaplica św. Wawrzyńca z XVII wieku. To najstarszy budynek na szczycie, w którym co roku w sierpniu odbywa się msza odpustowa. Z wierzchołka roztacza się niezwykły widok - na południe ku Czechom i dolinie Łaby, na północ ku rozległej Kotlinie Jeleniogórskiej. W pogodne dni można dostrzec nawet Wrocław, Ślężę czy też Beskidy.

Po krótkim odpoczynku rozpoczynamy zejście Drogą Jubileuszową - szeroką i łagodną trasą, którą wytyczono na początku XX wieku. Schodzimy czerwonym, a następnie niebieskim szlakiem, i po około 20 minutach ponownie stajemy pod Domem Śląskim. Stąd kontynuujemy wędrówkę w stronę Karpacza. Ścieżka prowadzi obok miejsca dawnej strażnicy granicznej. Następnie mijamy Strzechę Akademicką, jedno z najstarszych i największych schronisk w Karkonoszach. Po kilkunastu minutach docieramy do malowniczego schroniska Samotnia, położonego tuż nad brzegiem Małego Stawu. To jedno z najbardziej urokliwych miejsc w całych Sudetach.

Po krótkim odpoczynku przy schronisku ruszamy w dół. Niebieski szlak prowadzi nas przez las i kosodrzewinę, aż wreszcie wracamy do punktu wyjścia - Świątyni Wang. Cała wędrówka zajęła nam około 8 godzin, a dystans wyniósł blisko 22 km. To wymagająca, lecz niezwykle malownicza trasa, prowadząca przez najbardziej malownicze zakątki Karkonoszy.