Warszawa od lat 90. XX wieku przeżywa dynamiczny rozwój zabudowy wysokościowej. Najmocniej zjawisko to widoczne jest w ścisłym centrum miasta oraz na sąsiadującej z nim Woli. Po transformacji ustrojowej i wzroście zapotrzebowania na nowoczesne biura w panoramie stolicy zaczęły wyrastać pierwsze wieżowce, m.in. Warsaw Financial Center (1998) oraz Warsaw Trade Tower (1999). Były one zapowiedzią zmian, które wkrótce miały całkowicie odmienić pejzaż Warszawy.

Przez ponad cztery dekady w panoramie stolicy dominował jedynie monumentalny Pałac Kultury i Nauki. Wzniesiony w latach 1952–1955, przez długi czas pozostawał najwyższym budynkiem w Polsce, osiągając z iglicą 237 metrów. Stanowił zarówno symbol epoki, jak i niepodzielny punkt odniesienia dla całego miasta.

Dziś Warszawa może poszczycić się szeregiem spektakularnych wysokościowców, które stworzyły nową, rozpoznawalną sylwetę centrum. Do najbardziej charakterystycznych należą: strzelisty Varso Tower (310 m z iglicą, obecnie najwyższy budynek w Unii Europejskiej), kompleks Warsaw Spire (220 m z iglicą), luksusowy apartamentowiec Złota 44 projektu Daniela Libeskinda z bryłą przypominającą żagiel lub skrzydło orła, a także nowoczesne biurowce Q22 i Rondo 1. Oprócz prestiżowych biur oferują one także apartamenty, hotele oraz przestrzenie handlowo-usługowe, podkreślając metropolitalny charakter współczesnej stolicy.