Bazylika archikatedralna Świętej Rodziny w Częstochowie to trójnawowa świątynia o długości około 100 metrów. Jej wnętrze ma sklepienia krzyżowo-żebrowe, a wyposażenie pochodzi głównie z drugiej połowy XX wieku i początku XXI wieku. Wyróżnia ją ołtarz główny w formie tryptyku oraz liczne elementy dekoracyjne nawiązujące do sztuki gotyckiej.

Archikatedra w Częstochowie to jedna z najważniejszych świątyń miasta. Jej historia ściśle wiąże się z jego szybkim rozwojem na przełomie XIX i XX wieku. Początkowo Częstochowa była niewielkim ośrodkiem, funkcjonującym w cieniu klasztoru na Jasnej Górze. Sytuacja zmieniła się wraz z rozwojem przemysłu i doprowadzeniem kolei w XIX wieku. Miasto zaczęło się szybko powiększać, a liczba mieszkańców rosła.

Na początku XX wieku dotychczasowy kościół parafialny św. Zygmunta przestał wystarczać dla rosnącej liczby wiernych. Władze rosyjskie długo nie zgadzały się na budowę nowej świątyni. Jednak na początku panowania cara Mikołaja II udało się uzyskać zgodę. Projekt przygotował architekt Konstanty Wojciechowski. Budowę rozpoczęto w 1901 roku, a rok później wmurowano kamień węgielny.

Prace postępowały szybko, choć nie obyło się bez trudności finansowych i organizacyjnych. W 1908 roku odprawiono pierwszą mszę. Świątynia wciąż była jednak nieukończona. W 1917 roku utworzono przy niej odrębną parafię, a prace kontynuowano także po odzyskaniu niepodległości przez Polskę. Znaczenie kościoła wzrosło wraz z utworzeniem diecezji częstochowskiej. W 1927 roku świątynia mogła w pełni pełnić funkcje liturgiczne. W czasie II wojny światowej nie została zniszczona. Po wojnie, w 1950 roku, została uroczyście konsekrowana.

W kolejnych latach świątynia zyskiwała na znaczeniu. W 1962 roku nadano jej tytuł bazyliki mniejszej. W 1992 roku została podniesiona do rangi archikatedry. Budowę wież ukończono dopiero pod koniec XX wieku, zgodnie ze zmodyfikowanym projektem. Ich wysokość sięga 80 metrów.