Zamek w Tykocinie to dawna rezydencja królewska wzniesiona na prawym brzegu rzeki Narew, w miejscowości Tykocin na Podlasiu. Budowę drewnianej warowni rozpoczął około 1433 roku litewski możnowładca Gasztołd. Budowa murowanego zamku rozpoczęła się w połowie XVI wieku. Po wygaśnięciu rodu Gasztołdów zamek przeszedł na własność króla Zygmunta II Augusta, który rozbudował go, przekształcając w nowoczesną renesansową rezydencję o charakterze obronnym i reprezentacyjnym.

W czasach Zygmunta Augusta zamek pełnił funkcję królewskiej siedziby, a także arsenału i skarbca Rzeczypospolitej. Po śmierci monarchy w 1572 roku jego zabalsamowane ciało spoczywało tymczasowo w Tykocinie, zanim przewieziono je na Wawel w Krakowie. W XVII wieku zamek był nadal jednym z najważniejszych punktów strategicznych na Podlasiu. W czasie potopu szwedzkiego w 1657 roku został zdobyty i poważnie zniszczony przez wojska Pawła Sapiehy.

W późniejszym okresie, podczas wojny północnej w 1705 roku, w zniszczonym już zamku doszło do spotkania króla Augusta II Mocnego z carem Piotrem I. W XVIII wieku obiekt popadł w całkowitą ruinę – kolejne pożary, powodzie i brak konserwacji doprowadziły do jego niemal całkowitego zniszczenia. Przez następne stulecia cegły z zamku wykorzystywano do budowy innych obiektów w Tykocinie.

Dopiero w XXI wieku, od 2002 roku, rozpoczęto rekonstrukcję obiektu na podstawie badań archeologicznych i źródeł historycznych. Dziś zamek został częściowo odbudowany i pełni funkcję muzeum, restauracji oraz hotelu.