Kościół Mariacki w Gdańsku, czyli Bazylika Konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, jest jednym z najważniejszych zabytków sakralnych Gdańska. Kamień węgielny pod budowę położono 28 marca 1343 roku, a wznoszenie świątyni trwało aż 159 lat. Pierwotny, mniejszy kościół ukończony w latach 1360-1361 miał formę bazyliki trójnawowej i zajmował obszar dzisiejszego korpusu zachodniego. Kolejne etapy budowy przyniosły powstanie transeptu, prezbiterium, podwyższenie wieży oraz ostateczne przesklepienie całego wnętrza, zakończone 28 lipca 1502 roku.

Świątynia imponuje nie tylko historią, ale i skalą. Należy do grona największych ceglanych kościołów świata. Może pomieścić około 20 tysięcy wiernych, co czyni ją także jedną z największych świątyń Europy. Jej długość wynosi 105 metrów, szerokość 66 metrów, a kubatura sięga około 155 tysięcy metrów sześciennych. Sklepienie wznosi się na wysokość 29 metrów, a wnętrze rozświetla 37 wysokich okien, z których największe ma powierzchnię 127 metrów kwadratowych. Wysokość wieży to 77 metrów.

Posadzka świątyni pokryta jest blisko 400 płytami nagrobnymi mieszczan i przedstawicieli dawnych gdańskich rodów. Najstarsze z nich pochodzą z początku XV wieku. Charakterystycznym elementem wnętrza są przypory wprowadzone do środka budowli. Między nimi utworzono wieniec kaplic, fundowanych przez bogate rodziny, bractwa oraz cechy rzemieślnicze. Układ ten podkreśla halowy charakter bazyliki.

Wyposażenie kościoła należy do najcenniejszych zespołów sztuki późnogotyckiej w Polsce. Centralne miejsce zajmuje monumentalny ołtarz główny z 1517 roku z przedstawieniem Koronacji Najświętszej Maryi Panny. Do wyjątkowych zabytków należy również zegar astronomiczny z drugiej połowy XV wieku, jeden z najstarszych tego typu mechanizmów w Europie, a także liczne rzeźby i epitafia z XV i XVI wieku. Wnętrze zachowało bogaty wystrój, który mimo zniszczeń II wojny światowej w dużej części został zrekonstruowany i ponownie umieszczony w bazylice.