Zamek w Lublinie należy do najważniejszych zabytków wschodniej Polski. Jego początki sięgają XII wieku, gdy na wzgórzu powstał drewniano-ziemny gród związany z kasztelanią lubelską. W XIII wieku dobudowano murowaną wieżę obronną (donżon), obecnie jeden z najstarszych romańskich zabytków w Polsce. Za czasów Kazimierza Wielkiego zamek zyskał kamienną zabudowę oraz gotycki kościół zamkowy, przekształcony później w słynną Kaplicę Trójcy Świętej. Jej wnętrze w 1418 roku ozdobiono unikalnymi freskami bizantyjsko-ruskimi z fundacji Władysława Jagiełły. Kaplica zamkowa jest jednym z najcenniejszych zabytków sztuki średniowieczniej w Polsce i Europie.

W XVI wieku zamek pełnił funkcję królewskiej rezydencji i był miejscem historycznego sejmu, na którym w 1569 roku podpisano akt Unii Lubelskiej – powołujący do życia Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Po zniszczeniach w XVII wieku, w latach 1824–1826 zamek przebudowano w stylu neogotyckim, przekształcając go w więzienie, które funkcjonowało przez ponad 120 lat. W czasie caratu i zaborów więziono tu powstańców styczniowych, a w okresie II wojny światowej zamek stał się miejscem kaźni – przez jego mury przeszło ok. 40 tys. więźniów, z czego wielu zamordowano. Tragiczne karty dopisał także okres stalinowski – do 1954 roku więziono tu przeciwników komunistycznej władzy.

Od 1957 roku w zamku działa Muzeum Narodowe w Lublinie, a jego najcenniejszymi obiektami są Kaplica Trójcy Świętej, romański donżon oraz ekspozycje prezentujące historię regionu.