Opactwo Cystersów w Henrykowie to jeden z najcenniejszych zabytków Dolnego Śląska. Zostało założone w 1222 roku przez księcia Henryka Brodatego. W 1227 roku sprowadzono tu pierwszych cystersów z Lubiąża. Klasztor stał się ważnym ośrodkiem życia zakonnego i gospodarczego w regionie. Największą sławę przyniosła mu jednak Księga henrykowska. Spisywana od końca XIII do początku XIV wieku, zawiera opis fundacji klasztoru oraz jego majątku. Dokument ten zasłynął jako źródło pierwszego znanego zdania w języku polskim: „Day, ut ia pobrusa, a ti poziwai”, co znaczy „Daj niech ja pomielę, a ty odpocznij”.

Architektura zespołu klasztornego łączy cechy gotyku i baroku. Kościół klasztorny Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela został przebudowany w XVIII wieku w stylu barokowym. Do zespołu należą również budynki klasztorne, zabudowania gospodarcze i ogrody.

W 1810 roku, w wyniku sekularyzacji przeprowadzonej przez władze pruskie, cystersi zostali zmuszeni do opuszczenia klasztoru. Zabudowania przez długie lata służyły różnym właścicielom. Dopiero w 1949 roku opactwo powróciło w ręce Kościoła. Obecnie działa tu wspólnota cysterska, a w zabudowaniach funkcjonują także Wyższe Seminarium Duchowne diecezji wrocławskiej oraz Katolickie Liceum Ogólnokształcące.