Bazylika św. Elżbiety Węgierskiej we Wrocławiu to jedna z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych świątyń stolicy Dolnego Śląska. Kościół usytuowany jest przy północno-zachodnim narożniku wrocławskiego rynku. Budowę obecnej, trójnawowej bazyliki rozpoczęto około 1309 roku.

Pierwsza świątynia w tym miejscu powstała prawdopodobnie już na początku XIII wieku i nosiła wezwanie św. Wawrzyńca. W kolejnych dekadach wzniesiono obecną, gotycką budowlę. Charakterystycznym elementem kościoła jest wysoka wieża, ukończona w połowie XV stulecia. Jej pierwotny gotycki hełm zawalił się w 1529 roku i został odbudowany w niższej formie. Całość sięgała około 130 metrów, co czyniło ją niegdyś najwyższą budowlą na Śląsku. Obecnie wieża wraz z tarasem widokowym ma ponad 91 metrów wysokości.

Od 1525 do 1946 roku świątynia należała do protestantów i pełniła funkcję głównego kościoła ewangelickiego Wrocławia. W tym okresie wnętrze wzbogacono m.in. o wczesnobarokowy ołtarz główny z 1652 roku oraz słynne osiemnastowieczne organy Michaela Englera młodszego, uznawane za jeden z najcenniejszych instrumentów w Europie Środkowej.

Kościół przetrwał II wojnę światową bez poważniejszych zniszczeń. W 1946 roku został przekazany Kościołowi katolickiemu i ustanowiony świątynią garnizonową Wojska Polskiego. W 1976 roku wybuchł katastrofalny pożar, który strawił dach nawy głównej, hełm wieży oraz bezpowrotnie zniszczył historyczne organy Englera. Od tego czasu rozpoczęto wieloletnią odbudowę i konserwację świątyni.

Obecnie kościół nadal pełni funkcję świątyni garnizonowej. W 2003 roku nadano mu tytuł bazyliki mniejszej. W jego wnętrzu znajduje się m.in. Mauzoleum Pamięci Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej, będące kaplicą poświęconą polskiemu podziemiu z okresu II wojny światowej.