Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kołobrzegu to jeden z najważniejszych zabytków gotyku ceglanego w Polsce. Jej budowę rozpoczęto w 1310 roku. Wzniesiona została jako kościół parafialny, by w kolejnych dekadach rozrosnąć się do monumentalnej, pięcionawowej hali z charakterystyczną, czteroboczną wieżą. Po reformacji w XVI wieku świątynia stała się kościołem ewangelickim. Przeżyła wiele wojen, jednak największe zniszczenia przyniosły walki o Kołobrzeg w 1945 roku. Ruiny kolegiaty początkowo planowano rozebrać. Ostatecznie, dzięki staraniom konserwatorów i duchowieństwa, budowlę zrekonstruowano. Przekazanie jej kościołowi katolickiemu miało miejsce w 1956 roku, a prace odbudowy rozpoczęły się rok później.

W nowszej historii, świątynia pełni funkcję konkatedry diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej od 1972 roku, kiedy to jednocześnie erygowano przy niej parafię. W 1979 przywrócono jej tytuł kolegiaty utracony w 1811 roku. Natomiast w 1986 roku papież Jan Paweł II nadał jej tytuł bazyliki mniejszej. Styl architektoniczny świątyni jest typowy dla gotyku ceglanego Pomorza. Wewnątrz bazyliki znajduje się unikatowy w Polsce, gotycki, siedmioramienny świecznik z 1327 roku, będący jednym z nielicznych tego typu obiektów w Europie.