Bazylika Archikatedralna św. Stanisława Kostki w Łodzi jest głównym kościołem Archidiecezji Łódzkiej. Inicjatywa jej budowy powstała w 1895 roku, kiedy to lokalni fabrykanci utworzyli komitet budowy świątyni. Prace rozpoczęto po wmurowaniu kamienia węgielnego w 1901 roku. Budowa świątyni (bez wieży) w stylu neogotyckim, z charakterystycznej jasnożółtej cegły, trwała do 1912 roku. Styl budowli wzorowany jest na katedrze w Ulm w Niemczech. Bryła ma wieżę sięgającą około 104,5 m, co czyni ją obecnie najwyższym budynkiem w Łodzi.

Historia kościoła, któremu nadano wezwanie św. Stanisława Kostki, nierozerwalnie splotła się z dziejami miasta i polskiego Kościoła. Po zakończeniu I wojny światowej w 1920 roku papież Benedykt XV powołał diecezję łódzką, a świątynię podniesiono do rangi katedry. Konsekracji dokonał w 1922 roku pierwszy biskup łódzki Wincenty Tymieniecki, który doprowadził także do ukończenia wieży w 1927 roku. Okres II wojny światowej przyniósł grabież i zamianę katedry przez okupanta na składnicę wojskową. Po wojnie, a szczególnie po tragicznym pożarze w 1971 roku, który zniszczył dach, ołtarz główny i organy, świątynia przeszła kompleksową odbudowę i renowację.

Wnętrze archikatedry kryje organy ufundowane po pożarze z 1971 roku przez episkopaty Niemiec i Austrii, a także neogotycki ołtarz główny oraz witraże. W 1989 roku papież Jan Paweł II nadał katedrze tytuł bazyliki mniejszej. Przed wejściem do świątyni znajduje się odsłonięty w 2001 roku jego pomnik. Podziemia skrywają kryptę biskupów łódzkich, w której spoczywają zmarli pasterze diecezji.