Archikatedra Świętego Jana Chrzciciela i Świętego Jana Ewangelisty w Lublinie to główna świątynia archidiecezji lubelskiej. Powstała w latach 1586–1604 jako kościół jezuitów, ufundowany przez Bernarda Maciejowskiego, biskupa krakowskiego. Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku pełniła funkcję kościoła parafialnego. W 1805 roku została podniesiona do rangi katedry diecezjalnej, a w 1992 roku uzyskała status archikatedry.

W swojej historii archikatedra wielokrotnie ucierpiała wskutek pożarów i wojen, co wiązało się z koniecznością przebudów i zmian wystroju. Jej wnętrze zdobią bogate polichromie autorstwa Józefa Meyera z połowy XVIII wieku. Do najciekawszych miejsc należy tzw. zakrystia akustyczna, w której można usłyszeć szept przenoszący się z jednego końca pomieszczenia na drugi. Wśród cennych elementów archikatedry znajdują się również krypty, gdzie spoczywają biskupi lubelscy, oraz skarbiec.