Sanktuarium Męki Pańskiej i Matki Bożej w Kalwarii Pacławskiej należy do najważniejszych miejsc pielgrzymkowych w Polsce, a ze względu na swoje malownicze położenie bywa nazywane „Jasną Górą Podkarpacia”. Znajduje się w południowo-wschodniej części kraju, w województwie podkarpackim, niedaleko granicy z Ukrainą. Cały kompleks usytuowany jest na wyniosłym wzgórzu, otoczonym pagórkami oraz doliną rzeki Wiar.

Początki Kalwarii sięgają roku 1665, kiedy to Andrzej Maksymilian Fredro podjął decyzję o fundacji klasztoru i kościoła, sprowadzając do nich zakonników. Jego celem było stworzenie miejsca kultu, wiernego idei „kalwarii” – duchowej rekonstrukcji dróg Męki Pańskiej oraz miejsc związanych z życiem Chrystusa i Maryi.

W latach 1770–1775 pierwotny, drewniany kościół zastąpiono murowaną, okazałą świątynią barokową. Rok później została ona konsekrowana pod wezwaniem Znalezienia Krzyża Świętego, a w 2020 roku papież Franciszek nadał jej tytuł bazyliki mniejszej. Architektura budowli zachwyca typowym dla baroku układem trójnawowym, transeptem, dwiema bocznymi wieżami zwieńczonymi kopułami oraz bogatym wystrojem wnętrza, pełnym ołtarzy, polichromii i dekoracji. W XIX wieku fasadę wzbogacono o charakterystyczne podcienia.

Od 1679 roku w sanktuarium czczony jest cudowny obraz Matki Bożej Kalwaryjskiej, przywieziony z Kamieńca Podolskiego. To właśnie jego obecność, wraz z rozwijającym się kultem maryjnym, ugruntowała pozycję Kalwarii Pacławskiej jako jednego z najważniejszych sanktuariów maryjnych regionu.

Współczesny kompleks obejmuje nie tylko bazylikę i klasztor, ale też rozległą sieć kaplic, dróżek i obiektów pielgrzymkowych usytuowanych na okolicznych wzgórzach. Na ich zboczach rozmieszczonych jest około 42 kaplic kalwaryjskich – zarówno murowanych, jak i drewnianych – zaprojektowanych tak, aby odtwarzały symbolikę Ziemi Świętej. Wzgórza odwołują się do Golgoty i Góry Oliwnej, natomiast dolina rzeki Wiar przywodzi na myśl Dolinę Jozafata i potok Cedron.